สวนหลังบ้านของฉัน

หลายปีมานี้  รู้สึกเหงา

การอยู่คนเดียว  ทำให้เราว่างเปล่า  ไม่มีทั้งความเศร้าหรือความสุข

คืนนี้เป็นอีกคืนที่เหงา  การอยู่คนเดียวทำให้เรารู้สึกว่าอยากหาใครซักคนมารักเรา

ตอนนี้เรามีทั้งคนที่เรารัก  และคนที่รักเรา

แต่เราไม่สามารถอยู่กับใครได้ซักคน

อีกคนก็ช่างห่างไกล  อีกคนเราอยากอยู่ห่าง

บางครั้งความเหงาเกาะกินหัวใจจนขอแค่ใครซักคนมาดูแล  แต่ช่วงเวลานั้นก็ผ่านไป

เราย้อนนึกกลับไป  แล้วก็คิดว่า  "มันช่างเป็นอารมณ์ชั่ววูบแท้ๆ"

ความรักที่มีให้กันและกัน  หายากจังเลย

คนรอบตัวบ่นตลอดว่า ไม่มีใคร 

ดูเหมือนทุกคนจะรอคนๆนั้นตลอดเวลา  ในขณะที่สิ่งรอบตัวก็หมุนไปเหมือนเดิม

เฮ่อ!  ทุกคนก็อยากมีใครซักคน เหมือนกับเราใช่มั้ย

แต่ทุกคนคงไม่เหมือนเราที่เอาความเหงามาเป็นข้ออ้าง

เพราะทุกคนก็ยังคงรอคนนั้นอยู่ใช่มั้ย?

พูดเป็นเกาหลี  แต่พิมพ์เป็นภาษาไทย  แปลกๆแฮะ (โน้ตบุ๊คเปลี่ยนเป็นเกาหลีไม่ได้  ไม่สะดวกเลย)

หลังจากที่ทิ้งท้ายเอ็นทรี่ก่อนเอาไว้สองอาทิตย์

เราก็ได้เวลาจริงจังกับบล็อกอีกครั้ง วะฮ่าๆๆๆ

อาทิตย์แรกที่มาถึง  ตื่นตาตื่นใจกับบรรยากาศ กลิ่น(อะไรซักอย่าง  เพื่อนที่เคยมาบอกว่า กลิ่นกิมจิ)

และอุณหภูมิของอากาศมาก 

อยู่ในช่วงปลายฤดูร้อน  เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง

มีเรื่องเยอะแยะที่ต้องสะสาง  ทั้งเรื่องลงทะเบียน  จัดการสถานะ(ต่างด้าว)ของตัวเอง  ข้าวของเครื่องใช้ในบ้าน

เหนื่อยจนทุกวันทุกคืนไม่มีเวลาคิดถึงบ้านเลย

อาทิตย์ที่สองที่เพิ่งผ่านมา  คุ้นเคยแถวบ้านมากขึ้น  ออกไปเที่ยวเล็กๆน้อยๆ  ช็อปปิ้งบ้าง ฮ่าๆ

อาทิตย์ที่สองเริ่มพอตัว  กินเยอะขึ้นมาก  ปรับตัวให้เข้ากับปริมาณข้าวแต่ละมื้อของที่นี่

และนี่ก็จะเข้าสู่อาทิตย์สาม...  ตอนนี้ฤดูใบไม้ร่วงแล้วล่ะ

วันนี้ถึงจะมีคนใส่กระโปรงสั้นบ้าง  แต่ก็ใส่ถุงน่องหรือสกินนี่ด้วย 

และก็มีกระเหรี่ยงอยู่คนเดียวที่ใส่กางเกงขาสั้นเดี่ยวๆไปเรียน  แง้ก!!!

(เว่อร์ไป  มีสองสามคนที่ใส่กระโปรงสั้นอย่างเดียวเหมือนกันน่า)

อาทิตย์นี้~~  ฮือ~~~~  เครียดน้า~~~  ต้องอ่านหนังสือ  ทำการบ้านเยอะแยะเยย~~