สวนหลังบ้านของฉัน

วันนี้ตะลอนไปหลายที่

ไปไหว้วัดพระแก้ว  ไปจตุจักร  ไปสยาม

กลับมาเพิ่งจัดกระเป๋าเตรียมตัวไปเกาหลี 4 เดือน

เมื่อยตัวพอสมควร  เอิ๊กกก~~

พรุ่งนี้ก็เริ่มต้นอะไรใหม่ๆ  กับที่ใหม่ๆ

ยิ้มไม่ออก...

ถึงแม้ว่ารายงานจะเพิ่งเสร็จ...

คุณภาพรายงานแย่...

การจัดกระเป๋าไปเกาหลี  การซื้อของ  การเตรียมตัวทุกอย่างดูจะเป็น "ธุระ" สำหรับตอนนี้

ยิ่งคิดว่าไปเรียน..ซึ่งคงจะเรียนหนักมากกว่านี้หรือเท่าตอนนี้  ก็ยิ่งเฉยชากับการไปมากขึ้น

ตอนนี้ความรัก  จะเรียกความรักก็ไม่ได้หรอก  ความรู้สึกอะไรซักอย่างที่เป็นส่วนตัว ก็นิ่งไป

เหมือนกับว่า ตะโกนไปที่น้ำ  และก็นิ่งเงียบ  อาจมีแค่กระแสผิวน้ำ

เราไม่สามารถทำใจให้ร่าเริง ตื่นเต้นไปกับหัวใจตัวเองฝ่ายเดียวได้

เราอาจจะยังเด็กอยู่  ขอแค่มีคนใส่ใจ ดูแล  แต่เรายังไม่สามารถดูแลใครได้

การยอมรับตัวตนของเรา  มันก็ดี  แต่เราต้องการมากกว่านั้น

เราไม่สามารถบอกได้จนกว่าสิ่งนั้นจะปรากฎตรงหน้าเราเอง...

เมื่อวานเราก็ไปทำวีซ่าเกาหลีกับเพื่อนๆ ตอนบ่าย ที่สถานทูตเกาหลี

เข้าไปถึงหน้าเคานเตอร์  มีแต่คนงานที่จะไปเกาหลีนั่งรอคิวอยู่ครับ  คนเยอะมากเลย

นัดกันไว้บ่ายโมง 15  พวกเราก็นั่งรอแกร่วจนเกือบบ่ายสาม

ระหว่างที่รอ  ก็ได้แต่คุยกันเรื่องค่าหอ  มีปัญหาเรื่องหอกันนิดหน่อย

รู้สึกว่าตัวเองเป็นเหมือน เด็กนักเรียนถูกจับผิด  เหอๆๆ

แล้วซักพักพวกเราก็ถูกเรียกตัวไปสัมภาษณ์ที่ห้องสัมภาษณ์ 1

เจ้าหน้าที่สัมภาษณ์คือคนเกาหลี  สัมภาษณ์โดยภาษาอังกฤษ

พวกเราแบ่งกลุ่มกันโดย กลุ่มที่ออกเงินด้วยตัวเองในการเรียนกับกลุ่มที่ได้รับทุน

กลุ่มที่สองมีหกคน  ก็เยอะนิดนึง  กว่าจะจัดสรรที่ยืนกันในห้องได้ก็ใช้เวลานิดหน่อย

คำถามไม่มีอะไรมากค่ะ  แต่ถามเพิ่มเติมจากแบบฟอร์มสัมภาษณ์ที่ให้กรอกก่อนสัมภาษณ์นั่นเอง

คำถามก็อย่างเช่น  เรียนเอกอะไรมา  เคยไปเมืองนอกหรือเปล่า

ออกแนวชวนคุยเล่นมากกว่า

พอถึงตาเรา  เจ้าหน้าที่ทักว่า หน้าเหมือนคนเกาหลีนะ

หน้าตากลมๆ หน้ายิ้มๆแบบนี้ แม่ผัวชอบนะ  เป็นโหงวเฮ้งลูกสะใภ้ที่ดี

ฮ่าๆๆๆ  ดีมั้ยนี่?

ปล. เพิ่งรู้ว่าวีซ่าคือใบแปะอยู่ในพาสปอร์ตนี่เอง

ปล. อีกครั้ง  ช่วงนี้คือช่วงไม่อ่านหนังสือแบบไม่มีเหตุผล  เรียกว่าเป็นช่วงทำใจก่อนอ่านล่ะมั้ง